‘Als werkloze ontdek ik dat ik mezelf vergat’

Liesbeth van der Ree, voormalig secretaresse.

‘Ik werkte als secretaresse bij een Brabantse fabrikant, groothandel van aangepast zitmeubilair. Toen de kinderen naar school gingen, ben ik er eerst als binnendienstmedewerker in dienst getreden. Het bedrijf was nog klein, ik werkte samen met de directie en een chauffeur. Na verloop van tijd, het bedrijf groeide, had ik het gezien bij de binnendienst. Dat vertelde ik mijn baas. Mij werd toen gevraagd secretaresse binnen het bedrijf te worden, wat mijn eigenlijke functie is. Afgelopen vijftien jaar heb ik daar keihard als secretaresse gewerkt.

Nu ik werkloos ben, ontdek ik dat ik mezelf ben vergeten. De laatste tijd heb ik me vaak afgevraagd wat de waarde of de zin van mijn werk geweest is. Als managementassistente lever je geen product af. Ik had een vertrouwensfunctie, was het geheugen en de vooruitziende blik van mijn baas. Een goede secretaresse is een zesde zintuig. Zo had ik vaak als eerste door wanneer een contact met een klant stroef begon te lopen. Wanneer ik dat merkte, stapte ik op mijn baas af: ‘Bel een keer, ik heb het idee dat die relatie niet helemaal lekker ligt.’

Ik was tevreden als aan het einde van de dag al het werk dat er lag klaar was en mijn mailbox leeg was. Ik had ook langdurige projecten onder mijn hoede. Ik ging pas naar huis wanneer m’n werk voor de volgende dag netjes op een rijtje klaarlag.

Anderhalf jaar geleden bekroop me het gevoel dat mijn functie afbrokkelde. Voor een nieuwe divisie werden twee managers aangenomen. Ik zou meer werkzaamheden krijgen. Dat bleek niet het geval. Deze twee zouden de baan opgaan, maar ze bleven binnen. Ze zetten bijvoorbeeld een relatie-beheerssysteem op en hielden dat zelf bij. Ik dacht dat dat mijn taak was. Ik heb vragen gesteld over het afbrokkelen van mijn functie, ook tijdens functioneringsgesprekken. Ik kreeg geen antwoord op mijn gevoel. ‘Liesbeth, je functioneert prima.’

Begin dit jaar werd bij het bedrijf een nieuw pensioensysteem geïntroduceerd, zonder dat wij daar als werknemers van op de hoogte gesteld waren. Ik ben in verweer gegaan. Dat was tegen het zere been van de directie. ‘Liesbeth, je mag blij zijn dat je nog een baan hebt’, kreeg ik te horen. Toen er later ook nog een telefoontje van het UWV voor mijn baas kwam, realiseerde ik me dat mijn intuïtief aanvoelen werkelijkheid zou kunnen worden.

Half mei stond mijn vakantie gepland. Plotseling kreeg ik bloedneuzen. Er werd een erg hoge bloeddruk vastgesteld. Na de vakantie, half juni, bleek de bloeddruk nog steeds te hoog. Mijn arts verbood mij op 13 juni naar een aangekondigde bijeenkomst over de toekomst van het bedrijf te gaan. ‘s Middags belde de advocaat van het bedrijf: ontslagen, om bedrijfseconomische redenen. Aan één been was ik de volgende dag letterlijk verlamd van schrik.

Een paar weken en vele gesprekken met dierbaren verder, waren schrik, ongeloof, verbijstering en woede verdwenen en ging mijn gezondheid vooruit. De relatie met de directie was inmiddels verziekt en het voordien leuke contact met collega’s viel stil. De zaak loopt nog.

Zo langzamerhand zie ik positieve kanten van dit ontslag. Verbittering of andere negatieve gevoelens wil ik niet toelaten en ik pas ervoor aan mijn eigenwaarde te twijfelen. Ikzelf ben immers niet de oorzaak van dit ontslag!

Nu richt ik me op de vraag: waar liggen mijn talenten? Tot mijn ontsteltenis zag ik in dat ik daar nooit mee bezig ben geweest. In ‘Je 2de Carrière’ van Donald Suidman kwam ik het advies tegen terug te gaan naar je jeugd. Wat wilde je toen, en waarom is dat er nooit van gekomen? Ik kom tot de ontdekking dat ik zo veel interesses heb en nog zo veel zou willen leren! Misschien verder met mijn talen? Interieurstylist? Een representatieve functie in een mooie omgeving? Of iets met kinderen, wat ik al wilde na mijn middelbare school, maar waarvoor de opleidingen toentertijd overtekend waren?

Ik ben 61. Iedereen zegt: ‘Jij bent jong in je denken, en je ziet er goed uit.’ Ik focus me niet op 65, maar zoek naar iets wat ik langer kan doen. Ik ben opgelucht, en zie kansen. Nu praktisch aan de gang!”

Z1 zinnelijk

Mede mogelijk gemaakt door Instituut Gak.